Column: Een biertje met een Aussie in de Flamingo bar in Hua Hin

Ik zit op een kruk voor mijn stamcafé de Flamingo Bar. Bestierd door de struise Suzie die mij steevast ‘my good friend from Holland’ noemt wanneer ik hier aanleg. Het is 2015 en een reis naar Cambodja sluit ik af in in de badplaats Hua Hin. Terwijl het monotone gezang van een naburige Wat opstijgt en de klanken verderop neerdwarrelen, drink ik tegen het vallen van de avond een ijskoude Chang.

Net buiten Hua Hin heeft de koning zijn winterpaleis, het aantal Nederlandse expats dijt flink uit en het agressieve massatoerisme heeft nog niet zijn intrede gedaan. Het is een relaxte plaats met een prachtig strand, een keur aan visrestaurants, vriendelijk uitgaanscentrum, gemoedelijke sfeer en een gevoel van het leven is  goed.

Column: Een biertje met een Aussie in de Flamingo bar in Hua Hin

Poolsuk Road Hua Hin

Australisch accent

Hij komt met een Honda aanrijden en stopt schokkend voor de bar. Meisje achterop. “Val jij op katoeys?” vraag ik me bij mezelf af.  Ik ken haar, ze drukt haar vingers op haar rode lippen. Hij stapt af en loopt naar binnen. De fan waait zijn kapsel in de war. In onmiskenbaar Australisch accent vraagt hij om bier, terwijl hij zijn metgezellin een biljet van duizend bath in de hand drukt. Ze verdwijnt achter een zwart kralengordijn en loopt de trap op.

De down-under-man heeft een roodverbrand gezicht, grote handen, is breedgebouwd en ongeschoren met rossig haar, tattoos op zijn blote armen, een bruine zijden blouse halfopen, een korte bermudabroek en een paar stevige sandalen. Puffend zet hij zich naast mij.

Russische maffia

Het is druk in het uitgaanscentrum van Hua Hin. Brommers, voedselventers, kuierende toeristen, verkopers van prullaria, bedelende oude vrouwtjes, schoolkinderen in uniform, gezelschapsdames met hun iPhone die zich naar hun werk haasten en pick-up trucks die zich langzaam een weg banen. Het blijft boeiend na een dagje strand, dit bonte gezelschap dat als een circusstoet voorbijtrekt.

Ik neem een slok. De Aussie ook en wuift met zijn flesje: “Cheers, mate”, en waar ik vandaan kom wil hij weten. John, stelt hij zich voor. Hij woonde in Phuket. Daar had hij een appartement, was zes weken daar en zes weken op een booreiland. “Fucking terrible dirty hard work. But the money makes it bearable”, bromt hij. Een tijdje geleden is hij naar Hua Hin verhuisd. Phuket heeft afgedaan. “Het is de Russische maffia die daar de boel verziekt. De criminaliteit rijst de pan uit, iedereen wordt er belazerd, het eiland barst uit haar voegen, de stranden vervuilen. Tuk-Tuks en taxi’s hebben het monopolie op het openbaar vervoer.” Nee, het beviel hem daar niet meer.

Scheldende furie

Verhalen die ik steeds vaker hoor. Dat daar een groot deel van de ritprijzen in de zakken van Russische maffiabazen verdwijnen. Overheids- en particuliere bussen worden door de georganiseerde misdaad niet toegestaan en ambtenaren omgekocht. Veel bar- en restauranteigenaren betalen ‘beschermgeld’ en de agressie neemt hand over hand toe.

Het was 2002. Laat in de avond op de ‘beachroad’ richting hotel worden mijn reismaat en ik keer op keer benaderd door schaars geklede dames die achter lege marktkramen tevoorschijn springen. “Blowjob, twenty bath sir? Can do on beach”. Trillende handen, een nerveuze trek om de mond, felrode lippenstift. Met als dieptepunt een stiletto die getrokken wordt. Een sprintje volgt om het vege lijf te redden. Een scheldende furie achterlatend. Hooggehakte schoenen weerhouden haar ervan ons bij te houden. Voor die tijd kon je op elk uur van de nacht op Phuket rustig alleen over straat lopen. Nu kan het gevaarlijk zijn.

Hua Hin

“Straatrovers en problemen met chauffeurs die je afzetten en geweld niet schuwen nemen op Phuket hand-in-hand toe. Als je een jetski huurt is er steevast iets mee aan de hand als je de gemotoriseerde waterplank terugbrengt. Op dwingende toon word je geacht de schade te betalen. De politie inschakelen heeft geen zin, die zit in het complot. Je vraagt je af waarom er, nadat dit toch internationaal bekend is, nog steeds vakantiegangers een vlucht nemen naar dit voormalige paradijs. Want dat was het”, tiert en scheldt John. Hij heeft er in ieder geval zijn dikke buik van vol, zeker nadat hij zelf ook al een keer beroofd is.

Maar, hier is het leven goed vindt hij en knikt goedkeurend. In een teug leegt hij de rest van de groene fles en betaalt voor hem en voor mij. “Cheers mate”, roept hij, en scheurt weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *